Pałac w Pławniowicach

Pałac w Pławniowicach to zabytkowy zespół pałacowo-parkowy, wzniesiony w latach 1882-1885 na miejscu wcześniejszej budowli z XVIII wieku. Obiekt prezentuje styl neomanieryzmu niderlandzkiego z elementami neogotyku. Służył jako rezydencja rodowa rodziny Ballestremów aż do 1945 roku. Trójskrzydłowy pałac charakteryzuje się zróżnicowanymi kolorystycznie ścianami z czerwonej cegły i kamiennych detali. Jego dach zdobią liczne wieże, wieżyczki, iglice, pinakle i lukarny, a nad całością góruje czworoboczna wieża z zegarem.

Wewnątrz pałacu, który został odrestaurowany po wojnie, można zwiedzać zrekonstruowane wnętrza z przewodnikiem. Wśród nich znajdują się oryginalne, umeblowane pomieszczenia, korytarze z trofeami i dziełami sztuki, kaplica z ozdobnym ołtarzem, sypialnie i gabinety. Niektóre sale zachowały barokowe boazerie, kominki oraz witraże. W skrzydle południowo-zachodnim mieści się Kaplica Niepokalanego Poczęcia NMP, która obecnie pełni funkcję kościoła parafialnego.

Pałac otacza romantyczny park krajobrazowy o powierzchni ponad 2 hektarów, idealny do spacerów. W parku podziwiać można stare drzewa, rzeźby, fontanny oraz klomby kwiatowe. Znajduje się tu 23 gatunki krzewów i 40 gatunków drzew, w tym unikatowe cypryśniki błotne, magnolie, klony purpurolistne, sosny czarne, miłorzęby dwuklapowe, dęby szypułkowe, platany, tulipanowce amerykańskie, grujeczniki japońskie, różaneczniki i azalie. Park jest także miejscem występowania małej architektury, takiej jak staw i pomnik.